خط داستانی
از شخصی به سیاسی، تجربیات زنان گوناگون نشان میدهد که خیابانها همچنان مردسالار و خشونتآمیز است. در سه گفتوگوی پرمعنا با دوستانِ زن، همکاران و دانشآموزان دبیرستان، کارگردان به دنبال گفتمانی دربارهٔ ترس که ترسناک نیست میگردد، گفتمانی دربارهٔ خشونت که خشونتآمیز نیست. سینمای مستقیم، فرایند افقی، خودنقدی و شکستهای روایی. عمدتاً این روایت از همنوایی جهانی است.