خط داستانی
در کمان فاز، اریک پاولز دوربین را حول بدن رقصان و کارگردان رقص آنت ون ترسیا دی کرسماکر میچرخاند. از این فرایند رابطهای تازه بین دوربین و رقصنده، بلکه بین بدن و رقص، رقص و سینما پدید میآورد. ساختاری راهبردی و مینیمالیستی از حرکتهای طراحیشده با چهار برداشت پیاپی، دوربین هنرمند زنی را میبیند که به محدودهای استقلال بدنی میپردازد.
