خط داستانی
این فیلم موضع انتقادی «فولکلور» را به عنوان منبعی از دانش و ارتباط احتمالی آن با مدلهای اجتماعی و بازنمایی جایگزین در فلسطین بررسی میکند. تصاویر زنان در حال اجرا، ارتباطاتی را بین داستانهای نهفته چاههای آب و آیینهای جمعی مرتبط با ناپدیدشدن، سوگواری و مرگ برقرار میسازد. تنها روایت موجود در فیلم، یک آهنگ است که توسط خواننده فلسطینی، مایا خالدی اجرا شده است. متن آن تلفیقی از داستانهای فولکلور مختلف است.
