خط داستانی
این فیلم فضایی ذهنی از زماننامی را میانه میگذارد. در ا Edgeها بهظاهر شکل میگیرد جسم مادرانه. تصاویر و صداهای ماههای نخست پس از تولد نویسنده برای فرزندانش زبان متمایزی ایجاد میکند. بنابراین فیلم روشهای رایج تصویرسازی و درک مادر بودن را با تجربهٔ شخصی به چالش میکشد. از این رو میتوان به واقعیت زندگی جدید و مادری نزدیک شد. فضای میان عشق مادر و جنون شیردهی با صمیمیت و شکنندگی در هم میآمیزد. رویدادهای خرد در هر صحنه در برابر سختی زمان ایستا شده در چشمانداز زمستانی سفید رنگی قرار میگیرند. بنابراین فیلم از چیزی عمیقاً پایهای صحبت میکند.