خط داستانی
از طریق فرم ساختارگرا و همزمان مبهم، واقعیت تصویر به سمت انتزاع نزدیک میشود و افق غروب و درختان را پشت سر میگذارد. با ورود به خاموشی تصویر، چشم حقیقی آن را نشان میدهد: انرژی لمسی خالص واقعیت، جایی که هیچ نیست جز نور صوتی و تهمانده نامعلوم.
