این داستان درباره دختری است که در سکوتی خاموش به جست‌وجوی حقیقت درباره دردهای درونی‌اش می‌پردازد. از پشت پنجره‌های شبانه شهری که تصاویر آشنا را به یاد می‌آورد، او با گریه‌های پنهان و خاطراتی که هرگز به زبان نمی‌آورد، به دنبال روشنایی در دل می‌گردد. مسیر او پر از نمادهاست: بارانی که بر شیشه می‌زند، پرنده‌ای که از پنجره عبور می‌کند، و نغمه‌ای دور که هر شب به گوش می‌رسد. او با هر اشک، با هر نفس عمیق، درک می‌کند که قدرت فراموشی نیست، بلکه رو به رو شدن با درد است تا از خاموشی بیرون بیاید. پایان داستان امیدی نرم و آرام است: او یاد می‌گیرد که صدای سکوت نیز می‌تواند به زبان تبدیل شود و در این زبان، می‌تواند از میان ناباوری‌ها عبور کند و به دوستی، همدلی و درک دیگران دست یابد.